اگر فکر می‌کنید دچار افتادگی اعضای لگن شده‌اید، بهتر است هر چه سریع‌تر با پزشک خود مشورت کنید. پزشکان برای تشخیص این بیماری از چندین روش و آزمایش مختلف استفاده می‌کنند.
ابتدا پزشک درباره سابقه پزشکی شما سوال می‌پرسد و معاینه‌ای از اعضای لگن انجام می‌دهد تا میزان قدرت عضلات کف لگن را بررسی کند. این عضلات نقش مهمی در نگه داشتن اعضای لگن در جای خود دارند و گاهی همین معاینه برای تشخیص بیماری کافی است.
اما در برخی موارد، پزشک نیاز دارد اطلاعات دقیق‌تری به دست آورد؛ مثلاً اینکه آیا بیش از یک عضو از جای خود خارج شده است، شدت افتادگی چقدر است و آیا بیماری‌های مرتبط دیگری وجود دارد یا خیر. برای این منظور ممکن است آزمایش‌های زیر انجام شود:
- آزمایش عملکرد مثانه: افتادگی اعضای لگن می‌تواند باعث بی‌اختیاری ادرار شود. اگر این مشکل وجود داشته باشد، پزشک آزمایش‌هایی را برای ارزیابی عملکرد مثانه و ساختارهای اطراف آن تجویز می‌کند.
- سیستوگرافی ادراری (Voiding cystourethrogram): در این آزمایش با استفاده از اشعه ایکس، تصاویر مثانه قبل و بعد از ادرار کردن گرفته می‌شود تا مشکلات احتمالی مثانه یا مجرای ادرار مشخص شود.
- سونوگرافی: این روش با استفاده از امواج صوتی تصاویر اعضای لگن را نمایش می‌دهد و به پزشک کمک می‌کند تا ببیند آیا بیش از یک عضو از جای خود خارج شده است یا خیر.
- ام‌آر‌آی (MRI): این اسکن با استفاده از امواج مغناطیسی تصاویر سه‌بعدی از اعضا و عضلات لگن ایجاد می‌کند و به تایید تشخیص افتادگی اعضای لگن کمک می‌کند.
با انجام این آزمایش‌ها، پزشک می‌تواند تشخیص دقیق‌تری داشته باشد و بهترین روش درمان را برای شما انتخاب کند.
یادآوری پزشکی: این مطلب برای افزایش آگاهی عمومی است و جایگزین مشاوره، تشخیص یا درمان پزشک نیست.