دانشنامه سلامت زنان

هیمِن بدون سوراخ چیست و چگونه درمان می‌شود؟

هیمِن بدون سوراخ یا «ایمپرفورات هیمِن» وضعیتی است که در آن پردهٔ بکارت به طور کامل یا جزئی فاقد سوراخ طبیعی است و دهانهٔ واژن مسدود می‌شود. این مشکل از بدو تولد وجود دارد و بین ۱ تا ۲ درصد دختران را ت

هیمِن بدون سوراخ چیست و چگونه درمان می‌شود؟

هیمِن بدون سوراخ یا «ایمپرفورات هیمِن» وضعیتی است که در آن پردهٔ بکارت به طور کامل یا جزئی فاقد سوراخ طبیعی است و دهانهٔ واژن مسدود می‌شود. این مشکل از بدو تولد وجود دارد و بین ۱ تا ۲ درصد دختران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

پردهٔ بکارت معمولاً یک غشای نازک است که دهانهٔ واژن را احاطه کرده و در مرکز آن سوراخ کوچکی وجود دارد. در حالت ایمپرفورات، این سوراخ یا کاملاً وجود ندارد یا با بافت اضافی مسدود شده است. در موارد جزئی، سوراخ کوچکی هست اما بسته است و در موارد کامل، دهانه کاملاً بسته می‌ماند.

علت ایجاد هیمِن بدون سوراخ

این وضعیت به دلیل عدم باز شدن طبیعی پردهٔ بکارت در دوران جنینی رخ می‌دهد که منجر به بسته ماندن دهانه واژن می‌شود.

علائم هیمِن بدون سوراخ

علائم این مشکل در سنین مختلف متفاوت است. در نوزادان ممکن است تورم یا برآمدگی در پردهٔ بکارت دیده شود. در دختران بزرگ‌تر و نوجوانان، علائم شایع عبارتند از:

  • عدم شروع قاعدگی (آمنوره)
  • درد شدید شکمی
  • احساس پری یا نفخ در ناحیه پایین شکم
  • مشکل در ادرار کردن، به ویژه هنگام شروع اولین قاعدگی
  • مشکل در دفع مدفوع
  • درد کمر

در مواردی که پردهٔ بکارت به طور جزئی مسدود است، معمولاً قاعدگی بدون مشکل است اما ممکن است درد یا مشکل در استفاده از تامپون وجود داشته باشد.

تشخیص هیمِن بدون سوراخ

این وضعیت ممکن است در دوران کودکی، نوزادی یا بلوغ تشخیص داده شود. اغلب تشخیص قطعی زمانی انجام می‌شود که دختر به سن قاعدگی می‌رسد و درد یا علائم دیگر ظاهر می‌شود. پزشک متخصص زنان با بررسی تاریخچه پزشکی و معاینه فیزیکی، به خصوص مشاهده پردهٔ بکارت و ناحیه واژن، تشخیص را انجام می‌دهد.

آزمایش خاصی برای تشخیص این مشکل وجود ندارد اما سونوگرافی یا MRI لگن می‌تواند به تشخیص و برنامه‌ریزی جراحی کمک کند. این روش‌ها بدون درد هستند.

درمان هیمِن بدون سوراخ

درمان اصلی این مشکل جراحی ساده‌ای است که با برداشتن بافت اضافی پردهٔ بکارت و ایجاد سوراخ طبیعی انجام می‌شود. این جراحی می‌تواند در نوزادی یا بعداً در بلوغ انجام شود.

در جراحی، بافت اضافی برداشته شده و سپس بخیه‌های قابل جذب زده می‌شود تا از ایجاد جای زخم و بسته شدن مجدد دهانه جلوگیری شود.

اگر نوزاد علائم دردناک نداشته باشد، معمولاً نیازی به جراحی فوری نیست و بیشتر پزشکان ترجیح می‌دهند عمل جراحی را در سن بلوغ انجام دهند. دلیل این انتخاب، بزرگ‌تر بودن سطح قابل جراحی و تأثیر مثبت هورمون استروژن در بهبود سریع‌تر و بدون جای زخم است.

پس از جراحی، پردهٔ بکارت دارای سوراخ طبیعی خواهد بود و عملکرد واژن و قاعدگی به حالت طبیعی بازمی‌گردد. این جراحی هیچ تأثیری بر توانایی باروری یا فعالیت جنسی در آینده ندارد.

یادآوری پزشکی: این مطلب برای افزایش آگاهی عمومی است و جایگزین مشاوره، تشخیص یا درمان پزشک نیست.

نظر شما چیست؟

دیدگاه خود را با احترام برای دیگر خوانندگان بنویسید.